Bir resim çoğu zaman tuvale sürülen ilk renkle başlamaz.
Bazen bir bakışta, bazen uzun bir sessizlikte, bazen de zihnin bir köşesinde fark edilmeden biriken bir düşüncede filizlenir. Bu düşünce, aceleyle ortaya çıkmaz; zaman ister, bekler, kendini hissettirdiği anı kollur.
Atölyede geçirilen zaman, yalnızca üretime ayrılmış bir süreç değildir. Aynı zamanda düşüncenin olgunlaştığı, sezgilerin güçlendiği ve içsel bir düzenin kurulduğu bir alandır. Günlerce dokunulmayan bir tuval, bazen tek bir anda başlayan yoğun bir üretim sürecine dönüşebilir. Bu geçişler, resmin doğal akışının bir parçasıdır.
Her çalışma, önceden belirlenmiş kesin bir planın sonucu olmaktan çok, sürecin kendisiyle şekillenir. Eskizler yapılır, silinir, yeniden çizilir. Bazı çizgiler kalıcı olurken bazıları bilinçli olarak yok edilir. Renkler değişir, tonlar yer değiştirir, dokular katman katman oluşur. Tüm bu müdahaleler, eserin yalnızca görsel değil, düşünsel bir derinlik kazanmasını sağlar.
Bu süreçte ortaya çıkan şey, tek bir anı temsil eden bir görüntü değildir. Aksine, zamana yayılan bir anlatı oluşur. Her katman, daha önce yapılan bir tercih ile ilişki kurar; her yeni ekleme, öncekiyle sessiz bir diyalog hâlindedir. Resim, bu diyalog sayesinde kendi bütünlüğünü bulur.
Resmin başlangıç noktası çoğu zaman belirsizdir. Nerede başladığı net olarak tanımlanamaz. Ancak süreç ilerledikçe, tuval üzerinde kurulan ilişki daha görünür hâle gelir. Bu belirsizlik, üretimin zayıf bir yanı değil; aksine, onun en doğal ve en samimi hâlidir. Çünkü sanat, kesinlikten çok arayışla beslenir.
